يا مولا! 

 

تو آن عاشق ترين مردي كه در تاريخ مي گويند

 

تو آن انسان نايابي كه با فانوس مي جويند

 

تمام باغ ها در فصل لب هاي تو مي خندند

 

تمام  ابرها در شط چشمان تو مي مويند

 

قناري هاي عاشق از گلوگاه تو مي خوانند

 

و قمري هاي سالك كو به كو راه تو مي پويند

 

تو آن رود زلالي صاف و روشن از ازل جاري

 

كه پاكي هاي عالم دست و رو را در تو مي شويند

 

به شوق سجده ات هفت آسمان خم مي شود در خاك

 

به نام نامي ات خورشيد ها از خاك مي رويند

 

تو تمثال تمام غنچه هاي بي ريا هستي

 

كه تصوير تو را عشاق در آيينه مي بويند

 

تمام موج ها در حلقه ياد تو مي چرخند

 

تمام بادها نام تو را سرگرم هوهويند