1- الید الواحده لا تصفّق (یک دست صدا ندارد)

 
2- وهب الأمیر ما لا یملک (از کیسة خلیفه می‌بخشد) 

 3- و للناس فیما یعشقون مذاهب (سلیقه‌ها یکنواخت نیست) 


 4- هل یصلح العطّار ما أفسد الدّهر (آب رفته به جوی باز نیاید) 

5- من یمدح العروس إلّا أهلها (هیچ کس نمی‌گوید ماست من ترش است) 


6- من کثر کلامه کثر ملامه (پرگو خطاگوست)

7- من قرع باباً و لجّ و لج (عاقبت جوینده یابنده است) 

8- من طلب العلی سهر اللیالی (گنج خواهی در طلب رنجی ببر) 

9- من طلب شیئاً وجدّ وجد (عاقبت جوینده یابنده بود) 

10- من طلب أخاً بلا عیب بقی بلا أخ. (گل بی‌خار خداست یا کجاست) 

11- من حفر بئراً لأخیه وقع فیها (چاه مکن بهر کسی اول خودت دوم کسی) 

12- من جدّ وجد (عاقبت جوینده یابنده بود) 

13- من صارع الحقّ صرعه (با آل علی هر که در افتاد بر افتاد) 

14- المعیدی تسمع به خیر من أن تراه (آواز دهل شنیدن از دور خوش است) 

15- المحنه إذا شاعت سهلت (مرگ به انبوه، جشن باشد) 

16- لکلّ فرعون موسی (دست بالای دست بسیار است) 

17- لکلّ مقام مقال (هر سخنی جایی و هر نکته مکانی دارد) 

18- ماحکّ جلدک مثل ظفرک (کسی نخارد پشت من جز ناخن انگشت من) 

19- ماهکذا تورد یا سعد الإبل (راهش این نیست) (این ره که تو می‌روی به ترکستان است) 

20- الکلام یجرّ الکلام (حرف حرف می‌آورد) 

21- کلم اللسان أنکی من کلم السنان (زخم زبان از زخم شمشیر بدتر است) 

22- کالمستجیر من الرّمضاء بالنّار (از چاله به چاه افتادن) (از بیم مار در دهان اژدها رفتن) 

23- کلّ رأس به صداع (هر سری دردی دارد) 

24- کلّ شاه تناط برجلیها (هر کس را در قبر خود می‌گذارند) 

25- لا تؤخر عمل الیوم إلی غدٍ (کار امروز را به فردا میفکن) 

26- لا یؤخذ المرء بذنب أخیه (گناه دیگری را بر تو نخواهند نوشت) 

27- لکلّ جدید لذّه (نو که آمد به بازار کهنه شود دل آزار) 

28- لکلّ صارم نبوه (انسان جایزالخطا است) 


29- لا یلدغ المرء من جحر مرّتین (آدم یک بار پایش در چاله می‌رود)
 
30- علی نفسها جنت براقش (خودم کردم که لعنت بر خودم باد) 

31- عند الشدائد تعرف الإخوان (دوست آن باشد که گیرد دست دوست در پریشان حالی و درماندگی) 

32- غاب القطّ إلعب یا فار (حال میدان برایت خالی شده هر چه می‌خواهی بکن) 

33- فعل المرء یدلّ علی أصله (از کوزه همان برود تراود که در اوست) 

34- فوق کلّ ذی علم علیم (دست بالای دست بسیار است) 
 
35- کالشمس فی رابعه النهار (مثل روز روشن) 

36- کلام اللیل یمحوه النهار (کنایه بر کسی که به قول خود عمل نمی‌کند) 

37- قاب قوسین أو أدنی (کنایه از بسیار نزدیک بودن) 

38- الصبر مفتاح الفرج (گر صبر کنی زغوره حلوا سازی) 

39- الطیور علی أشکالها تقع (کبوتر با کبوتر باز با باز کند همجنس با همجنس پرواز) 

40- عاد بخفّی حنین ـ عاد صفر الیدین (دست خالی بازگشت ـ دست از پا درازتر برگشت) 

41- عصفور فی الید خیر من عشره علی الشجره (سرکه نقد به زحلوای نسیه) 

42- ربّ سکوت أبلغ من کلام (چه بسا سکوتی که از سخن گفتن شیواتر است) 

43- السکوت أخو الرّضا (سکوت علامت رضاست) 

44- سبق السیف العذل (دیگر کار از کار گذشت)

45- زاد الطّین بلّه (خواست ابرویش را درست کند زد چشمش را کور کرد) 

46- رحم الله إمری‌ء عمل عملاً صالحاً فأتقنه (کار نیکو کردن از پر کردن است) 

47- حبه حبه تصبح قبه (قطره قطره جمع گردد وانگهی دریا شود) 

48- الحسود لا یسود (حسود هرگز نیاسود) 

49- الحقّ مرّ (حرف حق تلخ است) 

50- خیر الأمور أوسطها (اندازه نگهدار که اندازه نکوست) 

51- خیر البرّ عاجله (در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست) 

52- خیر الناس من ینفع الناس (بهترین مردم کسی است که به مردم نفعی برساند) 

53- خیر الکلام ما قلّ و دلّ (کم گوی و گزیده گوی چون درّ تا جهان زاندک شود پر) 

54- خالف تعرف (مخالفت کن و مشهور شو) 

55- أین الثری و أین الثریّا (این کجا و آن کجا) (تفاوت از زمین تا آسمان است) 

56- بات یشوی القراح (آه ندارد که با ناله سودا کند) 

57- بلغ السّکین العظم (کارد به استخوان رسید) (کاسة صبرش لبریز شد) 

58- بیضه الیوم خیر من دجاجه الغد (سرکه نقد به زحلوای نسیه است)