پروانه گر زعشق بسوزد عجب مدار
كآتش زند به خرمن هستي شرار عشق

 
 
 
واي! غمت، فرق دلم را گشود

فاطمه! اي ماه محمدنشان
خاك نشين حرمت عرشيان
اي نگهت، مايه سرمستي ام
هستي تو، فلسفه هستي ام
خنده بزن، اي گل احساس من!
سوسن من، ياسمن و ياس من!
خنده بزن تا كه بخندد خدا
لب بگشا تا همه گردد فدا
اي نمك خوان خدا، فاطمه!
جان جهان، جان خدا، فاطمه!
اي صنم پرده نشين خدا
عشق علي، ماه گزين خدا
مادر گل هاي بهشتي تويي
غرقه منم، صاحب كشتي تويي
آه! چه آمد به تو ياس كبود
واي! غمت فرق دلم را گشود
غصب شده باغ فدك فاطمه!
مي روي الله معك فاطمه!
فلسفه عشق تو را از برم
اين دل خونين و دو چشم ترم